Mama bezoeken in de gevangenis: voor sommige kinderen de harde realiteit

131205-Gevangenis

Met Kerstmis in het vooruitzicht denkt iedereen aan gezellige familiefeesten. Maar dit is niet voor iedereen mogelijk, zeker niet als je mama of papa in de gevangenis zit. Gelukkig zijn er organisaties zoals Relais Parents-Enfants, die deze kinderen en ouders toch een mooie Kerst proberen te geven. ‘Sommige gevangenen beginnen pas te beseffen dat ze vader of moeder zijn, als ze hier tussen die vier muren zitten’, zegt Jean-Claude Vitoux, directeur van Relais Parents-Enfants.

Van hoeveel Belgische kinderen zitten één of beide ouders in de gevangenis ?

Jean-Claude Vitoux: ‘Er zijn niet echt aparte gegevens, maar zo’n 30.000 kinderen hebben minstens één ouder in de gevangenis. Sommingen hiervan leven bij hun moeder in de cel tot ze 18 maanden oud zijn.’

Hoe verloopt een dag voor zo’n kind in de gevangenis?

‘Het kind leeft in een cel met de moeder. Ze hebben een cel voor zichzelf, maar die is vrij klein. Overdag wordt het kind dan naar een crèche gebracht in de buurt van de gevangenis. Per crèche krijgen er twee kinderen gratis opvang, als er vier kinderen zijn, moet er dus worden gezocht naar twee crèches. Door ze in een gewone crèche te zetten, leren ze omgaan met andere kinderen. Het is gewoon niet goed dat zo’n jong kind constant tussen vier gevangenismuren zit. ’s Avonds gaat het kind dan terug naar de moeder, tot het 18 maanden oud is.’

Wat gebeurt er als het kind ouder is dan 18 maanden?

‘Als er buiten de gevangenis familie is dan kunnen die mensen het kind opvangen. Als dat niet het geval is, of als de familie het kind om een bepaalde reden niet kan opvangen, dan wordt het in een opvangtehuis geplaatst. Vanaf dan kunnen ze met familie of met ons op bezoek gaan bij hun ouder of ouders. Het enige verschil is dat het bezoek met de familie aan tafel is. Maar en anderhalf uur stilzitten, is voor een kind erg lang. Daarom zijn wij er. Wij nemen ze mee naar de gevangenis, naar een ruimte die voorzien is waar de kinderen met hun ouders kunnen spelen. Tijdens dat anderhalf uur proberen we een echt thuisgevoelte creëren.’

Hoe wordt zo’n bezoek geregeld?

‘Wij krijgen een verzoek van de vader of moeder die in de gevangenis zit. Daarna gaat een psycholoog met de gevangene praten om te kijken of hij of zij klaar is voor de ontmoeting. Als er geen problemen zijn, brengen we samen met het kind een bezoekje.’

Hoe reageert een kind bij aankomst in de gevangenis?

‘Dat verloopt meestal zeer goed. Het mooiste moment is als de deur opengaat en het kind papa of mama roept. Daar doen we het voor. Voor de kinderen, voor de voldoening. Zij kunnen er niets aan doen dat hun ouders achter de tralies zitten en ze moeten geen twee keer gestraft worden. Sommigen zitten in een tehuis en dat is al erg genoeg.’

Beseffen de kinderen waar ze zijn?

‘De kleine kinderen meestal niet, maar als ze ouder worden beseffen de meesten wel waar ze zijn. Er zijn kinderen die het niet weten, omdat hun mama vertelde dat hun papa hier was om te werken. Maar dat komt niet vaak voor. We begeleiden in theorie kinderen tot 18 jaar, maar 14 is het oudste dat ik al gezien heb. Zodra ze 15 of 16 jaar zijn, gaan ze op eigen houtje naar daar en zij beseffen maar al te goed waar ze dan naartoe gaan.’

Hebben deze kinderen meer kans om in de criminaliteit terecht te komen?

‘Ik denk dat zo’n 30% zelf in de gevangenis terechtkomt. Ik kan me niet meteen een studie of cijfermateriaal voor de geest halen, maar 30% lijkt me een reëel cijfer.’

Wordt er iets speciaals gedaan tijdens feestdagen of met verjaardagen?

‘Met Sinterklaas is er een vrijwilliger die zich verkleedt als Sinterklaas en de kinderen krijgen dan een cadeau. Als man en vrouw allebei in de gevangenis zitten, dan wordt een van beiden op 6 december overgebracht naar huis om het gezinsgevoel weer even in de verf te zetten.’

‘Bij een verjaardag mag de vader of moeder iets kopen voor het kind, maar het cadeau mag maximaal 25 euro kosten. Zo worden gevangenen die het financieel iets beter hebben niet bevoordeeld. Sommigen kunnen werken en anderen niet en we willen niet dat de kinderen dat verschil voelen. Als de mama of papa echt niets heeft, dan kopen wij een klein cadeautje dat de moeder of vader dan kan afgeven. Sommige gevangenen beginnen pas te beseffen dat ze vader of moeder zijn, als ze hier tussen die vier muren zitten.’

relas

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s